Οι σκέψεις που πάντα μένουν μέσα μας...

Τι είναι τελικά προτιμότερο..; να κρύβεσαι στις σκιές καθώς ο εαυτός σου είναι αυτός που πάντα σε κυνηγάει...; ή να βγαίνεις στο φως με τον φόβο να χάσεις ένα κομμάτι της προσωπικότητας σου υπομένοντας την ταπείνωση από την φανέρωση - κοινοποίηση των λαθών σου...;

Πάντα τρέχουμε πίσω απ' το κάτι καινούριο που κινεί το ενδιαφέρον μας και τραβάει την προσοχή μας αλλά όχι το συναίσθημα... τρέχουμε, γλιτώνουμε, αποφεύγουμε καταστάσεις... κλεινόμαστε στον εαυτό μας σαν φύλακες του τεράστιου "εγώ" μας φοβισμένοι μη το βλάψει κανένας και τίποτα...και έτσι γινόμαστε υποχείρια του εγωισμού μας... στρατιωτάκια που υπακούμε σε όλες τις εσωτερικές μας αντιδράσεις που βάση έχουν το μικρό τμήμα ανικανοποίητων επιθυμιών μας μέσα στις χιλιάδες απαιτήσεις μας...

Το θέμα δεν είναι να κάνουμε ότι μπορούμε, το θέμα είναι να ξεφύγουμε για λίγο από αυτό και να προσπαθήσουμε γι' αυτό που ΔΕΝ μπορούμε.. προτιμούμε να καταφεύγουμε στην λύση της ακούσιας αναφοράς και ανάλυσης υποτιθέμενων συναισθημάτων για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα πιο πολύ στον εαυτό μας και μετά στους άλλους...

Γράφουμε σε χαρτιά και sites πως νιώθουμε γι' αυτόν ή αυτήν που αγαπάμε...γράφουμε και σβήνουμε ανάλογα με τα κέφια μας ή ανάλογα με την μόδα... διαγράφουμε συναισθήματα με την ίδια ευκολία που πατάμε backspace στο πληκτρολόγιο.. τι κάνουμε τελικά; είμαστε τόσο εγωιστές που δεν μιλάμε για αυτά που νιώθουμε είμαστε τόσο επιφανειακοί που νομίζουμε ότι τα νιώθουμε και υποβάλλουμε τον εαυτό μας στο να εναρμονιστεί με το ότι "τώρα νιώθω έτσι" ή είμαστε τόσο δειλοί που απ' το να υποστούμε την αντίδραση του άλλου αν του μιλήσουμε βρίσκουμε πιο εύκολο απλά το να το γράψουμε ή να το κρατήσουμε κρυφό...; στο μόνο που οδηγεί αυτό είναι στην μοναξιά... και όχι μοναξιά με την έννοια του πόσα άτομα θα έχεις γύρω σου αλλά με την έννοια του ότι και σε πλήθος εκατομμυρίων μέσα μας είμαστε μόνοι μας...