Αγάπη μια μάχη....

"Εγώ άμα σε φιλώ... θα είμαι πια παιδί δικό σου... και όταν καίει το μέτωπό σου εγώ θα σε φιλώ... και θα σου παίρνω τον καημό σου... Εγώ που σε μισώ θα μάθω τον συνδυασμό σου... να ανοίξω έναν γυρισμό σου... εγώ που σε μισώ... χαϊδεύω κάθε φέρσιμό σου..." Μια βόλτα στην θάλασσα ή ακόμη και σε κάτι εκ διαμέτρου αντίθετο, όπως για παράδειγμα μια "στριμωγμένη" διαδρομή στο μετρό θα έπειθε τον καθένα για την δύναμη της αγάπης...ή μάλλον για την έλλειψη της... Θα δεις διάφορους ανθρώπους με το βλέμμα στο κενό να ψάχνουν κάπου να πιαστούν. Σαν κάποιον που πέφτει σε ένα απέραντο χάος και η μόνη του ελπίδα είναι να σταματήσει σε κάτι, όποια και όσο έντονη κι αν είναι η πρόσκρουση. Η αγάπη είναι ένα σκληρό και ούτε στο ελάχιστό της τρυφερό συναίσθημα, όπως πολλοί προσπαθούν ή προσπάθησαν να ονομάσουν... δεν είναι κάτι που επιδέχεται προσδιορισμού, έχει την δική της ύλη και την δική της υπόσταση και είναι πραγματικά περιπλοκότερη ακόμη και από την ίδια την σύσταση του σύμπαντος... ! πόσοι ποιητές και στιχουργοί δεν έχουν γράψει για την αγάπη; πόσοι τραγουδιστές όλων των ειδών και εποχών δεν την έχουν ερμηνεύσει...; ακόμη και ζωγράφοι ή γλύπτες έχουν δημιουργήσει πάνω σε αυτήν ΓΙΑ αυτήν...! κι όμως, κάτι τόσο καθημερινό και τόσο "πολυφορεμένο", πως γίνεται να παραμένει τόσο ανεξερεύνητα μοναδικό; Όταν νιώθεις την αγάπη από κάθε της πλευρά με την κάθε της έννοια τότε ΜΌΝΟ μπορείς να καταλάβεις την μηδενικότητα του ανθρώπου μπροστά στην απειρία και το απύθμενο βάθος των ίδιων του των συναισθημάτων.. Τότε ξαφνικά ανακαλύπτεις πως η έντονη πρόσκρουση που περίμενες μια ολόκληρη ζωή, ήταν αυτή και πως πόνεσε πολύ περισσότερο κι από την ίδια την αναμονή... Άλλωστε "we love because we like the true adventure..." και για όσους δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει..."αγαπάμε γιατί μας αρέσει η πραγματική περιπέτεια.." και σαν όλες τις περιπέτειες έτσι κι αυτή κρύβει κινδύνους και εσωτερικές μάχες πάνω στην αναζήτηση της σωστότερης διαδρομής... ΔΕΝ υπάρχει χάρτης και το πιο τρομαχτικό είναι ότι δεν γνωρίζεις αν θα βγεις καλύτερος ή χειρότερος μέσα από αυτή την τελευταία μάχη με τον εαυτό σου...

Ίσως...ίσως μια μέρα...

Οι σκέψεις που πάντα μένουν μέσα μας...

Τι είναι τελικά προτιμότερο..; να κρύβεσαι στις σκιές καθώς ο εαυτός σου είναι αυτός που πάντα σε κυνηγάει...; ή να βγαίνεις στο φως με τον φόβο να χάσεις ένα κομμάτι της προσωπικότητας σου υπομένοντας την ταπείνωση από την φανέρωση - κοινοποίηση των λαθών σου...;

Πάντα τρέχουμε πίσω απ' το κάτι καινούριο που κινεί το ενδιαφέρον μας και τραβάει την προσοχή μας αλλά όχι το συναίσθημα... τρέχουμε, γλιτώνουμε, αποφεύγουμε καταστάσεις... κλεινόμαστε στον εαυτό μας σαν φύλακες του τεράστιου "εγώ" μας φοβισμένοι μη το βλάψει κανένας και τίποτα...και έτσι γινόμαστε υποχείρια του εγωισμού μας... στρατιωτάκια που υπακούμε σε όλες τις εσωτερικές μας αντιδράσεις που βάση έχουν το μικρό τμήμα ανικανοποίητων επιθυμιών μας μέσα στις χιλιάδες απαιτήσεις μας...

Το θέμα δεν είναι να κάνουμε ότι μπορούμε, το θέμα είναι να ξεφύγουμε για λίγο από αυτό και να προσπαθήσουμε γι' αυτό που ΔΕΝ μπορούμε.. προτιμούμε να καταφεύγουμε στην λύση της ακούσιας αναφοράς και ανάλυσης υποτιθέμενων συναισθημάτων για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα πιο πολύ στον εαυτό μας και μετά στους άλλους...

Γράφουμε σε χαρτιά και sites πως νιώθουμε γι' αυτόν ή αυτήν που αγαπάμε...γράφουμε και σβήνουμε ανάλογα με τα κέφια μας ή ανάλογα με την μόδα... διαγράφουμε συναισθήματα με την ίδια ευκολία που πατάμε backspace στο πληκτρολόγιο.. τι κάνουμε τελικά; είμαστε τόσο εγωιστές που δεν μιλάμε για αυτά που νιώθουμε είμαστε τόσο επιφανειακοί που νομίζουμε ότι τα νιώθουμε και υποβάλλουμε τον εαυτό μας στο να εναρμονιστεί με το ότι "τώρα νιώθω έτσι" ή είμαστε τόσο δειλοί που απ' το να υποστούμε την αντίδραση του άλλου αν του μιλήσουμε βρίσκουμε πιο εύκολο απλά το να το γράψουμε ή να το κρατήσουμε κρυφό...; στο μόνο που οδηγεί αυτό είναι στην μοναξιά... και όχι μοναξιά με την έννοια του πόσα άτομα θα έχεις γύρω σου αλλά με την έννοια του ότι και σε πλήθος εκατομμυρίων μέσα μας είμαστε μόνοι μας...